Mediumchat blog » Overig » Diagnose chronisch ziek, hoe verder?
Diagnose chronisch ziek, hoe verder?

Diagnose chronisch ziek, hoe verder?

De fases van chronisch ziek zijn

Wanneer je te horen krijgt dat je een chronische (langdurig, al dan niet erfelijke) ziekte hebt, krijg je te maken met allerlei emoties. Naast het gegeven dat je lichaam niet meer reageert op de manier hoe je gewend bent, kan je worden overspoeld door gevoelens van ontkenning, protest of boosheid, onderhandelen of depressieve gedachten om uiteindelijk tot een voor jou passende vorm van acceptatie te komen. Niet iedere patiënt doorloopt deze vijf fases. Iedereen reageert anders op ziek zijn, maar globaal gezien ontstaat er onderstaand beeld.

Ongeloof of ontkenning
Wanneer er is vastgesteld dat je ziek bent, kan het zomaar gebeuren dat je in een onwezenlijk gevoel terechtkomt. "Overkomt mij dit? Waarom? Hoe dan?" Je begrijpt er helemaal geen sikkepit van dat dit jou overkomt. Je stapt naar buiten en de wereld draait gewoon door, net alsof je dat gesprek met die arts niet hebt gehad. Het kan zijn dat je het gevoel hebt dat het om iemand anders gaat en niet over jou. Je kunt vrij lang in deze situatie blijven hangen als je weinig tot geen pijnklachten hebt en je (nog) niet ziek voelt. Met name bij vrij sterke persoonlijkheden heb ik gemerkt dat je als patiënt anderen gaat troosten, omdat zij het zo erg vinden dat jij ziek bent. Er komt uiteindelijk wel een soort kentering en dat kan omslaan in:

Verontwaardiging, boosheid of protest 
Het begint tot je door te dringen dat er echt serieus iets met je aan de hand  is. Het kan gebeuren dat je boos wordt, omdat je vindt dat je lichaam je in de steek laat. Ook hier je jezelf de vraag: 'Waarom? Waarom ik, waarom doet mijn lichaam niet wat het hoort te doen?' Je gaat je realiseren dat niet alles in het leven maakbaar is, en dat je hier geen controle over hebt. Het gevoel van geen controle hebben over je eigen lichaam kan twee kanten op; Het gevoel dat het leven soms ook behoorlijk oneerlijk kan zijn. Je voelt een slachtoffer. Dat is mooi, want om aan jezelf te werken zal je eerst moeten beseffen dat je slachtoffer bent. Dan kom je bij de volgende fase:

Vechten en onderhandelen
Na boosheid of protest kun je gaan handelen. Het kan dat je meteen begint te knokken tegen de 'vijand' die je ziek heeft gemaakt. Je slaat dan een stap over en gaat meteen in gevecht. Het aparte is dan dat je merkt dat je gaat onderhandelen met jezelf: "Als ik maar dit of dat doe (of laat), dan word ik vast wel beter". Sommige mensen gaan ineens gezond eten, zweren de huisarts af of duiken in het alternatieve circuit in de hoop dat dit een oplossing biedt. Bij sommigen werkt het, en dat is prachtig. Het kan ook de andere kant opgaan en in dat geval, kom je erachter dat het toch niet zo blijkt te gaan als waar je op hoopte. Je wordt niet meer de oude. In dat geval krijg je te maken met:

Depressieve gevoelens
Deze gevoelens kunnen pas jaren later naar boven komen... "Hoe komt het dat ik niet beter word? Ik ben toch een goed mens, heb er zo voor gevochten om beter te worden. Ik ben hier geweest, ik ben daar geweest, heb zoveel therapiën gedaan om beter te worden. Eigenlijk heeft het allemaal maar weinig uitgehaald en ik kan en wil het niet meer opbrengen. Het leven lijkt zinloos, ik bedoel maar, wat heb ik nu eigenlijk gedaan al die tijd? Waarom heb ik mezelf voor de gek gehouden? Waarom voel ik me ineens zo verdrietig? Ik heb zo ontzettend veel om blij en dankbaar voor te zijn, maar hoe lang duurt deze situatie nog? Hoeveel tijd heb ik nog? Wil ik mijn energie nog wel in Jantje of Pietje steken? Moet ik dingen gaan regelen?" De gekste vragen kunnen op je afkomen, dat is soms ronduit confronterend en soms beangstigend. In deze fase kan het ineens zomaar gebeuren dat je grote opruiming gaat houden in je contacten; je gaat waarde bepalen, zowel voor jezelf als voor anderen. Wie wil ik nog wel in mijn leven en wie niet? Kortom, het kan zijn dat je het gevoel hebt dat je plotseling in een diep gat terecht bent gekomen waar geen zonnestraal te vinden is als je naar boven kijkt. En toch... heel voorzichtig  komt er uiteindelijk een straaltje zon naar binnen. Je krijgt weer een andere visie en er komt:

Acceptatie
Je gaat aanvaarden dat je tegen bepaalde beperkingen oploopt. Natuurlijk schreeuw je het niet over alle daken uit maar stukje bij beetje komt er meer rust in je denken. Hierdoor kan je hetgeen je overkomen is stap voor stap gaan accepteren. Je gaat kijken naar je mogelijkheden in plaats van naar je beperkingen. Langzamerhand ontwikkelt zich een manier, zodat je kunt neerleggen bij de situatie. Op deze manier wordt het leven dragelijker en zul je gaan proberen zoveel mogelijk uit het leven kan halen wat erin zit. Chonisch ziek zijn is niet leuk maar je leert te accepteren hoe het is, daardoor komt er meer rust in je denken.

Heb je behoefte aan een luisterend oor en wil je hier over praten met iemand die je vanuit haar eigen ervaring echt begrijpt?

Liefs Yve

Deel mijn post op facebook!


Gratis contact met een medium of paragnost?

Start nu je gratis chat



Blog geschreven door Yve


Blog door https://www.mediumchat.nl/media_consulenten/yve2.jpg

Hallo lief mens, mijn naam is Yve Wurth en ik ben Helderziend, Helderhorend en Heldervoelend geboren. Ik ben al jarenlang werkzaam als Paragnost, Regressietherapeut en Coach/Counselor en Blogger. Ik beantwoord geen toekomst gerichte vragen. Tot chats!


Lees hier meer over Yve

Lees ook deze blogs :


Lees ook Ik ben mijn lichaam. Of toch niet?
Ik ben mijn lichaam. Of toch niet?
En weer zit ik in een situatie dat mijn lichaam het even opgeeft. Zoals zo vaak in mijn leven.

Lees ook Kom ik de ware tegen?
Kom ik de ware tegen?
Dit is een vraag die blijkbaar veel mensen bezig houd en waar ik dus graag antwoord op wil geven.

Lees ook Jezelf zijn altijd en overal
Jezelf zijn altijd en overal
Eerst wil ik je zeggen, dat ik dit dus niet altijd ben, mezelf. Maar al doende leer ik en leer ik te vertrouwen op mezelf.

Lees ook Plotseling neemt hij afstand
Plotseling neemt hij afstand
Je kent het wel; je hebt een leuke vent leren kennen en alles voelt in eerste instantie koek en ei.

Lees ook Ik voel me zo eenzaam...
Ik voel me zo eenzaam...
Eenzaamheid... Ken je het gevoel van God en iedereen verlaten te zijn? Dat het lijkt alsof niemand je begrijpt.