Mediumchat blog » HSP » Witte en Zwarte engelen op je pad
Witte en Zwarte engelen op je pad

Witte en Zwarte engelen op je pad

Het is vrijdagavond 20:00 uur. Een man, laat ik hem Henk noemen, zoekt contact. Hij stelt me de vraag of hij nog van zijn ex-partner zal horen. Ik zie dat dit over een dame gaat die te maken heeft met hevige stemmingswisselingen. Ze is een erg boze en gefrustreerde dame en verslavingsgevoelig. Wanneer ik dit aan hem vertel, volgt er een diepe zucht...


'Ik heb het uitgemaakt met haar en ik wil graag weten of ik de goede beslissing heb genomen. Pffff, wat fijn dat je me begrijpt.'

Henk vertelt: 'Tja, Emmy heeft me helemaal gek gemaakt. Het heeft me klauwen vol met geld, mijn vriendschappen, nou ja, eerlijk gezegd eigenlijk zo'n beetje alles wat ik had opgebouwd gekost.' Na doorvragen kwam ik er achter dat Henk ruim anderhalf jaar in deze knipperlicht relatie heeft gezeten. Een relatie, waar hij uiteindelijk steeds meer over zijn eigen grenzen heen is gegaan.
'Echt, ik dacht dat ik gek was. Telkens weer kreeg ik van alles en nog wat op mijn bordje. Ik deed alles verkeerd, alles lag aan mij, onze ruzies werden steeds heviger en ik heb haar vijf keer uit het huis gezet. Krijsend als een wilde, ik ben dit gedrag helemaal niet gewend,' zegt hij vertwijfeld. 'Echt, je wil het niet weten...'  

Ik wilde het wel weten, en vroeg hem wanneer hij de laatste druppel had bereikt.

'Ze ging vreemd en loog werkelijk alles aan elkaar. Ze bespotte me in het openbaar door zomaar ineens ruzie te maken op straat. Geloof me, dan ging het echt helemaal nergens over. Ze speelde mooi weer in gezelschap maar als we dan thuis kwamen, hadden we knallende ruzies. Er was altijd wel iets wat ik verkeerd had gedaan. Uiteindelijk begon ze me voor gek te zetten in gezelschap; ik was dom, ik kon niks en het zou nooit wat met me worden. Ik was een stuntel en liet altijd alles uit mijn handen vallen. Ik werd er steeds zenuwachtiger van en liep continue op eieren. Verder legde ze altijd alles buiten zichzelf en gaf altijd anderen de schuld van wat haar was overkomen. Ze had zelf nooit iets gedaan, want het lag altijd aan mij, die of die... Op een gegeven moment was het zo geëscaleerd dat ze toch wel inzag dat ze een probleem had. Ik ben met haar naar de huisarts gegaan en ze werd doorverwezen naar een psychiater. Hij had dagtherapie voor haar geregeld en daar zou ze heen gaan. Er werd een traject uitgezet voor driemaal per week therapie en daar is ze precies één keer heen gegaan. De volgende dag werd ik opgebeld, en er werd me verteld dat ze zich definitief had afgemeld voor de therapie. Ik herinner het me nog zo goed. Op dat moment was ik er helemaal klaar mee. Ik heb er nog een nacht over geslapen om te kijken of ik het wel zeker wist, en toen ik opstond besloot ik dat dit de dag was dat ik deze relatie zou gaan beëindigen. Mijn vertrouwen in haar is helemaal aan gruzelementen. Echt, ik snap er niks van, ik hou nog steeds van haar, maar wilde ik niet stuk gaan aan deze relatie, dan moest ik er mee stoppen.' Maar... Weet je wat ik zo gek vind? Ik heb haar losgelaten en ze blijft me maar bellen... 

'Dit was de laatste druppel die ik nodig had, maar ik vind het erg moeilijk voet bij stuk te houden want eigenlijk ben ik helemaal niet zo...'

Henk is geen uitzondering. Het valt me op dat ik regelmatig mensen (vaak erg gevoelig) op de chat krijg die helemaal stuk zijn gegaan aan een relatie met een partner met een gedragsprobleem. Noem het egoïsme, borderline, autisme of narcisme, eigenlijk doet het label er niet eens toe. Waar het om gaat is dat je stelselmatig tot op het bot wordt afgebroken en daar is maar één remedie voor. Dat is uit deze giftige relatie te stappen door voor jezelf te kiezen, hoe moeilijk dat dan ook voor je is. Na zo'n relatie heb je vaak zelf ook hulp nodig en het duurt echt een behoorlijk lange tijd voor je het voor jezelf op een rijtje hebt. Je mag leven om van jezelf te houden, voor jezelf te kiezen en voor jezelf op te gaan komen door grenzen te stellen. Dat valt niet mee, ik weet er echt alles van. Misschien is dit vloeken in de kerk. Ik weet niet of er ooit onderzoek naar is gedaan, maar wat ik in praktijk tegenkom, is dat er een fiks aantal (hoog)gevoelige mensen een relatie aangaat (of in het verleden is aangegaan) met een partner met een gedragsprobleem.

Stel je voor dat jouw leven een pizzabodem is.

Jij bent gevoelig of hooggevoelig, lief, enigszins naïef, en je hebt zelf waarschijnlijk ook het één en ander meegemaakt. Je hebt dus wat gaten in je pizzabodem (de basis van je leven), namelijk; een te groot empathisch hart, het moeilijk kunnen stellen van grenzen, een niet zo'n heel erg positief zelfbeeld, het goedpraten van het gedrag van anderen en conflictvermijdend gedrag. Over het-voor-jezelf-opkomen gaan we het niet eens hebben... Je gooit met kwistige hand wat plakjes tomaat en salami over de gaten van jouw pizza. Helaas valt uiteindelijk bijna alles door de bodem heen. Omdat je bijna alles goed hebt gepraat over het gedrag van de ander heb je uiteindelijk bijna geen bodem meer over... 

Je voelde je onbegrepen of misschien afgewezen door je omgeving en daar was op een mooie dag die ene speciale persoon van wie jij het gevoel had dat hij je helemaal begreep. 

Oké, hij had dan misschien het een en ander meegemaakt in het verleden. Eerlijk gezegd was je er best even van geschrokken en had je er je twijfels over toen je er achter kwam. Maar... jij bedacht voor jezelf het volgende; 'Als ik maar heel erg lief voor hem ben, dan gaat hij vanzelf wel inzien wat ik allemaal voor hem doe. Ik ben best een goed mens en door wat ik voor hem doe zal hij gaan beseffen dat een nare jeugd geen garantie is voor een rotleven'. Ja, zo is het toch? Jullie zouden samen hartstikke gelukkig worden want daar zou jij wel voor zorgen. Het zou allemaal goedkomen met hem als jij hem maar heel veel liefde (geld, spullen) zou geven. Jouw idee klopte helemaal, en in het begin ging het best goed. Hij fleurde je leven op, maakte dat jij je speciaal voelde en je hart stroomde over van liefde... Die eerste paar maanden van jullie relatie was jij de prins(es), en je werd tot en met de puntjes goed verzorgd. Je hoefde die afspraken met je vriendinnen toch niet na te komen? Hij wilde zo graag met je naar de bioscoop dus je kon die afspraak best verzetten toch? Dat deed je ook de tweede, derde en vierde keer. Het contact met je vriendinnen verwaterde... Ach, en eigenlijk hoefde je ook niet zo nodig naar je moeder want hij wilde - precies op die momenten - zo graag met je uit eten... De eerste haarscheurtjes en barstjes begonnen te verschijnen. Maar jij praatte het goed en je dacht dat je het verkeerd had gezien...

Je had het niet in de gaten, maar je werd langzaam geïsoleerd van je familie en je vrienden.

Je 'voelde' best wel dat sommige dingen niet klopten; soms was er geen goed garen met hem te spinnen. Hij was dan ineens gesloten en had dan een donkere blik waar je eerlijk gezegd een beetje bang van werd. 'Maar ach', zo relativeerde je, 'Hij had zo'n rotleven gehad', dus je begreep het allemaal wel...
En ach, die ene keer dat hij je ineens uitschold en je een 'stomme trut' noemde en tegen je zei dat je moest oprotten, daar kon hij toch eigenlijk ook niets aan doen. Die keer dat je ineens een blauwe plek op je arm had ook niet, want hij had je alleen maar even stevig vast gepakt. Daarna was hij in en in verdrietig en huilde hij en de volgende dag kreeg je een bos prachtige bloemen... Ach, zo'n rotvent is het nu eigenlijk ook weer niet en tja, hij heeft nu eenmaal vanuit zijn jeugd niet zoveel meegekregen. Je hebt het zelf meegemaakt, de volgende dag had hij er zoveel spijt van...  Hij zei het nog tegen je; 'Als jij me niet zo boos had gemaakt, dan was dit niet gebeurd'. Jij dacht: 'Ik zal in het vervolg maar beter naar hem luisteren, want als ik niet zo lastig was geweest was dit vast niet gebeurd. Misschien was ik wel onredelijk en had ik hem ook veel te boos gemaakt...'

Het goedpraten van bovenstaand gedrag is het begin van een zeer destructieve relatie. Een relatie waar de 'gevoelige' steeds verder de grenzen verlegt omdat gevoelige mensen over het algemeen conflict vermijdend zijn. Jij wilt immers geen ruzie, want je hebt moeite met confrontaties. Je denkt vaak: 'Ach, laat maar, en vul verder zelf maar in: anders wordt hij boos, loopt hij weg, verlaat hij me of slaat hij me.'

Het nare van bovenstaande situatie was, dat jij als gevoelige steeds meer geïsoleerd werd en je nog maar weinig mensen uit jouw netwerk hebt overgehouden. Mensen met wie je had kunnen praten als ze nog in je leven waren geweest. In sommige gevallen is er ergens ver op de achtergrond nog wel een vriend of vriendin over, maar die vertelt je eigenlijk hetzelfde als wat je partner zegt, al is het dan in een andere vorm. Dat je gek bent, dat je niet spoort, dat je die vent in de steek moet laten omdat hij niet goed voor je is. Maar... ook hier hebben we een klein puntje, je hebt inmiddels behoorlijk veel medelijden met hem gekregen. Want: 'Waar moet hij dan naar toe als jij hem laat zitten?' Hij heeft immers zelf niet veel vrienden of familie... Je verdedigt hem en je voelt je gefrustreerd en klemgezet. Niemand begrijpt dat jij hem hebt leren kennen als de meest charmante, lieve en aardige man. Enne, eerlijk is eerlijk, het ligt echt niet allemaal aan hem dat het niet goed gaat tussen jullie. Jij bent ook fout...

Lief mens, laat niemand je vertellen dat je het verkeerd hebt gedaan. Je heb je best gedaan en het is gewoon niet gelukt omdat je in een ongelijkwaardige relatie zat. Een relatie waar jij hulpverlener (gever) en hij hulpvrager (nemer) was en waar je terecht bent gekomen in een situatie van slachtoffer, redder, aanklager. Het is eigenlijk heel erg simpel; je kwartje valt als het voor jou genoeg is. Als je op die ene bijzondere dag opstaat en weet dat genoeg, genoeg is. Mocht je al willen spreken over fouten, dan zijn de enige fouten die je hebt gemaakt dat je:
* Te weinig grenzen gesteld 
* Te lief en te inlevend bent geweest
* Teveel van zijn gedrag hebt goedgepraat
* Teveel van de ander gehouden en te weinig van jezelf
Kortom; je accepteerde het dat iemand je stelselmatig geestelijk (in sommige gevallen ook lichamelijk) mishandelde 

Ik stel het erg zwart/wit maar als jij als HSP-er in deze situatie zit, heb je een behoorlijk probleem. Je voelt je niet (meer) in staat om voor jezelf op te komen en je zelfvertrouwen en zelfwaardering zijn gedaald tot ver onder het nulpunt. Je hebt hulp nodig van mensen die van je houden; familie, vrienden en kennissen die je ondersteunen, zodat jij jezelf weer terug kunt vinden. Een assertiviteitstraining, gesprekken met een geschoolde ervaringsdeskundige of psycholoog, zodat je niet opnieuw in je eigen goedgelovige valkuil stapt zouden ook niet zo verkeerd zijn.

Uiteindelijk komt er een punt waar jij niet meer verder kunt. Er komt een dag dat je besluit dat je niet meer op deze manier wilt leven. Je gaat inzien dat de eerste paar maanden van jullie relatie een mooi opgevoerd toneelstukje is geweest. Die ene speciale vonk die je toen voelde, heeft zich hoogstwaarschijnlijk uitsluitend in jouw hoofd afgespeeld, want dat gevoel kwam niet meer terug. Gedesillusioneerd, maar als het goed is veel wijzer, besluit je te vertrekken uit deze relatie met deze (verbaal) agressieve en zeer negatief ingestelde manipulatieve partner.

Terug naar de pizzabodem...

Wanneer je iemand in je leven hebt met een gedragsprobleem, heb je zelf ook een probleem. Dat probleem wordt groter naarmate je langer bij die partner blijft. Je holt jezelf helemaal uit en uiteindelijk vraag je jezelf op een dag af: 'Wie ben ik eigenlijk, ik ben goed voor iedereen. Waarom maak ik dan zoveel ellende mee?'
Anderen kunnen je vertellen wat ze je willen vertellen, ze zullen je over de streep willen trekken dat je voor jezelf moet kiezen. Maar HOE DAN??? Pas wanneer jij jezelf af begint te vragen waar en wanneer jij het contact met jezelf verloren hebt in deze relatie, kan je aan de slag met jezelf. Pas wanneer jij weer contact wilt met wie je ooit was, is er herstel mogelijk.

Pas als je weet wie je bent kan je bij jezelf blijven binnen een relatie 

Ik ontmoet ze met enige regelmaat; krachtige HSP-ers. Mensen die tot op de bodem zijn gegaan. Mensen die er keihard aan hebben gewerkt deze bodem te dichten, en die nu in staat zijn voor zichzelf, hun baan, vrienden, familie en anderen te kiezen. Ik kan er alleen maar respect voor hebben. Als je eenmaal de bodem hebt bereikt van wat je aan kunt om daarna weer op te krabbelen, vervolgens je probleem onder ogen te zien en jezelf te resetten, dan ben je een enorme kanjer!!! Ik zeg dus: KRACHTIG, want als je besluit te stoppen met een destructieve relatie is het in veel gevallen nog niet voorbij. Meestal wordt er eerst contact gezocht om het weer 'goed' te maken. Natuurlijk vind je partner dat het allergrootste gedeelte van de problemen aan jou ligt, want jij bent altijd zo ontzettend moeilijk. Mocht jij voet bij stuk houden en niet opnieuw de relatie instappen, dan veranderen de gesprekken vaak van toon. Ze worden grimmiger en meestal ontstaat er strijd. Voor veel mensen met een gedragsprobleem geldt: 

'Wie niet voor mij is, is tegen mij. Wie tegen mij is, moet bestreden worden...'  

Je bent al enorm onzeker en gaat een periode tegemoet waar je continue getest zal worden. Getouwtrek om de kinderen kan ontaarden in een ware machtsstrijd. Ook stalking en zwartmakerij bij familie/vrienden en kennissen kan hier een onderdeel van zijn. Realiseer je te allen tijde dat dit een enorme machtsstrijd kan gaan worden. Oeverloze rechtszaken waar je verpletterd uitkomt, omdat een vader nu eenmaal recht heeft om zijn kinderen te zien, en je vraagt je af waarom zo'n rechter dat dan niet ziet. Er ontstaat een machtsstrijd waaruit alleen maar verliezers kunnen komen. 'Moet' je in gesprek met je ex vanwege de kinderen, dan heeft het nooit aan hem gelegen maar altijd aan jou.
Tip; hou het kort en zakelijk en iedere keer wanneer het persoonlijk wordt; benoem dat je geen persoonlijk gesprek aangaat en verbreek je het gesprek. Uiteindelijk zal je ex het gaan begrijpen, maar het heeft veel tijd en geduld van jouw kant nodig, heel veel geduld...

Van Witte Engelen leer je wat het is om lief te hebben... Van Zwarte Engelen leer je het om grenzen te stellen, om voor jezelf te kiezen en van jezelf te houden... 

Zit jij in zo'n relatie en wil je erover praten? Ik wil graag naar je luisteren...

Liefs Yve


Deel mijn post op facebook!


Gratis contact met een medium of paragnost?

Start nu je gratis chat



Blog geschreven door Yve


Blog door https://www.mediumchat.nl/media_consulenten/yve2.jpg

Hallo lief mens, mijn naam is Yve Wurth en ik ben Helderziend, Helderhorend en Heldervoelend geboren. Ik ben al jarenlang werkzaam als Paragnost, Regressietherapeut en Coach/Counselor en Blogger. Ik beantwoord geen toekomst gerichte vragen. Tot chats!


Lees hier meer over Yve

Lees ook deze blogs :


Lees ook Plotseling neemt hij afstand
Plotseling neemt hij afstand
Je kent het wel; je hebt een leuke vent leren kennen en alles voelt in eerste instantie koek en ei.

Lees ook Emoties. Wat moet je ermee?
Emoties. Wat moet je ermee?
Emoties zijn een brug tussen denken en lichaam(sgevoel). Het denken is snel en vluchtig.

Lees ook Fijn, ik voel me gehoord
Fijn, ik voel me gehoord
Dit stukje heb ik geschreven omdat het me opvalt dat het voor veel mensen erg lastig is om te luisteren.

Lees ook Altruïsme versus Egoïsme
Altruïsme versus Egoïsme
Waar ik mee worstel is het feit dat we met z'n allen in een tijdperk leven dat men denkt dat men zichzelf op de eerste plaats moet zetten.

Lees ook Compassie maakt je gelukkig
Compassie maakt je gelukkig
Er zit zoveel in de goddelijke gidsen orakel kaarten van Doreen Virtue! Eigenlijk in alle kaarten hoor.