Mediumchat blog » Overig » Over rouw...
Over rouw...

Over rouw...

Rouw, het is een woord wat we allemaal kennen en liever niet mee te maken willen krijgen, al treft het ons allemaal een keer.

Rouw, voor mij was het een begrip wat ik wel was tegengekomen toen mijn opa's en oma's overleden, maar door de jaren heen was die herinnering aan rouw en het omgaan met het verdriet wat erbij hoorde vervaagd en verleden tijd. Het overlijden van mijn opa op mijn veertiende was ronduit traumatisch te noemen. Maar, zoals dat gaat, je gaat er zo goed en zo kwaad als je kunt mee om. Ik heb ernstig mijn best gedaan het in een diep en verborgen kamertje op te sluiten en gooide vervolgens de sleutel ver weg. Natuurlijk haalde dit me later in, maar dat is een ander verhaal voor misschien een andere keer.

Dit keer wil ik je vertellen over mijn ervaring met een piepklein meisje. Dit heeft mijn wereld zo enorm op zijn kop gezet en zo diep in mijn hart geraakt, dat ik me afvraag of ik – ondanks het feit dat ik volledig door de pijn heen ben gegaan – niet ergens wat stappen heb overgeslagen in de verwerking van haar dood.

Dood, sterven, overlijden dat zijn de woorden die we gebruiken om aan anderen uit te leggen dat iemand er niet meer is. De ziel is weg, en het lichaam vergaat. Zo koud en klinisch kan je het wel omschrijven. 'Ashes to ashes, dust to dust'.
Wat het met je doet als mens is een totaal ander verhaal en iedereen gaat op zijn eigen wijze om met het verlies van een geliefde.

Rouw is rauw

Rouwen doet pijn, soms zelfs lichamelijk en in het begin registreer je wat er gebeurd is, maar je hersenen vertalen het niet. Je dierbare overledene wordt begraven of gecremeerd, en mensen zijn meestal bereid om naar je te luisteren. In het begin dan hè? Want je moet er vooral niet te lang over doorgaan. Tot er een dag aanbreekt dat je te horen krijgt dat je maar normaal moet gaan doen. Je hebt de tijd gehad het een plekje te gegeven en je moet accepteren dat het is zoals het is. Volgens anderen dan, want je bent zelf nog best wel verdrietig. Je ontdekt dat je tegen muren aanloopt, er niet meer naar je geluisterd wordt, en ook dat – hoe hard het dan ook voor jou mag zijn – het leven van anderen doorgaat...

Terug naar dat piepkleine meisje, ze was mijn kerngezonde kleindochter tot ze tijdens de bevalling levenloos geboren werd. Ik stond erbij en keek ernaar, registreerde wat er gebeurde en was machteloos, volkomen machteloos...

Geheel volgens de Secret; waar jij veel mee bezig bent, dat is wat er op je pad komt. En dus heb ik een oud gezegde wat omgebouwd...

'Waar het hoofd vol van is, komen de ervaringen die erbij horen naar je toe'.

Vlak na Djenaeya's overlijden schreef ik een e-book over onze ervaringen, We richtten een stichting op en ik begon weer te werken. Ik moest wel en had geen andere optie want ik ben een zzp-er. Wat er gebeurde was ongelofelijk, ik kreeg het ene na het andere gesprek over overleden baby's en kindjes of (en deze gesprekken hakten er het diepste bij me in) advies over het wel of niet houden van een baby, dus een abortus. Soms zat ik met tranen in mijn ogen achter mijn laptop, het kon niet anders maar het was soms erg hard. Wat me als een rode draad opviel bij al deze verhalen is het onbegrip – en helaas nog steeds het taboe – rondom het overlijden van een baby of kindje.

Rouw kent geen tijd, het duurt zolang het duurt.

Accepteer dit maar van jezelf, rouwen heeft tijd nodig. Laat je niets wijsmaken door anderen en neem vooral de tijd die je daarvoor nodig hebt. Mocht je het gevoel hebben weg te zakken in een depressie, vraag dan hulp voor jezelf. Als je zoiets overkomt als het overlijden van een kindje, is het verdrietig en mensen leven met je mee. Sommigen zelfs met een bepaalde vorm van geilheid waar je misselijk van wordt, want met hetzelfde gemak als je een 'liefdevolle' arm om je schouder krijgt en al het begrip van de wereld, krijg je een poosje erna vervolgens keihard een mes in je rug. In veel gevallen verlies je niet alleen je kindje. Je verliest ook je levensvreugde en daardoor tijdelijk de kwaliteit van je leven. Daar waar er de verwachting was van een kind, sta je plotseling met een lege buik en met lege handen. Sommige mensen verliezen na zo'n heftige ervaring ook hun partner, hun familie of hun vriendschappen. Je moet wel van steen zijn als er niet iets veranderd in jou na het overlijden van je kind. Je doet vast je best je zo goed mogelijk te houden, maar je bent in rouw. Je hebt verdriet en bent niet meer zo vrolijk als je eerst was, misschien trek jij je tijdelijk terug om het voor jezelf op een rijtje te krijgen en helaas kan niet iedereen in je omgeving daarmee omgaan. Misschien verlies je ook je vertrouwen. Het vertrouwen in je lichaam, want het heeft je in de steek gelaten, maar ook het vertrouwen in sommige mensen om je heen. Het is voor anderen zo gemakkelijk om te zeggen dat je dit niet moet doen. Ieder mens is anders en sommige mensen kunnen niet omgaan met een onderwerp als de dood. Geloof me, het gebeurt vaker dan je denkt en ik word er minimaal een keer of vijf per week mee geconfronteerd.

'Tijd heelt alle wonden'

Dat vraag ik me in alle oprechtheid af, zoals ik het zelf ervaren heb, hebben we het eerste jaar alleen maar overleefd. Volgens mij gaan de scherpste kantjes er daarna pas vanaf, maar of de wond mooi heelt zie ik als een individuele ervaring die door iedereen anders wordt ervaren. Achteraf gezien vond ik het eerste jaar niet gemakkelijk maar nu haar de tweede verjaardag nadert, vind ik het soms lastiger. Misschien omdat er een nieuwe baby is en we daar zo ontzettend van genieten, want eerlijk is eerlijk deze baby wordt tot van top tot teen overstelpt met heel veel liefde (maar zeker geen betutteling). Eerlijk? Ik zou je niet kunnen vertellen waarom het tweede jaar anders aanvoelt. Ik weet alleen dat ik dit van veel anderen ook heb gehoord.

Iets anders waar ik ook regelmatig mee geconfronteerd word, is dat iemand een gezonde en levende baby krijgt, nadat ze een of meerdere kindjes heeft verloren. Wat er dan gebeurt vind ik minstens zo verdrietig als het overlijden van de baby ervoor. Je wordt gefeliciteerd met je eerste of oudste kind.

'Hoezo is dit ons oudste kind, er was er nog één voor deze baby werd geboren. Heeft zij dan nooit bestaan? Wordt mijn oudste kindje dan niet meer erkend en moet ik maar blij zijn met deze levende tweede baby, terwijl mijn overleden oudste kindje net zoveel aandacht verdient als haar broertje of zusje? Dit vroeg iemand me laatst. 'Weet je eigenlijk wel hoe knap mensen zijn in het negeren van het feit dat mijn oudste kindje is overleden? Daar moet ik maar niet meer over hebben want ik moet maar blij zijn dat deze leeft.'

Bam, die kwam bij me binnen, want wij komen dit ook tegen. Gelukkig hebben wij de stichting zodat Djenaeya's naam voortleeft, maar het aantal mensen wat daar volledig overheen walst is ongekend groot. Wat is het toch in ons mensen dat we keihard wegrennen als het leven niet zo gaat zoals verwacht? Hoe komt het toch, dat sommige mensen zoveel moeite hebben om belangstelling te tonen voor iemands verhaal? Is het omdat ze geconfronteerd worden met hun eigen angst voor de dood, of gaat het om de angst zelf een kind te verliezen? Kunnen ze het verdriet van de ander niet aanzien of is er gewoonweg een gebrek aan empathie?

Soms wordt me aan gevraagd hoeveel kleinkinderen ik heb, dan vertel ik dat er drie kleindochters zijn. Een van zes jaar en een van 8 maanden. Ik 'zie' die persoon dan nadenken, en slechts de moedigen durven de vraag te stellen; 'Je vertelde toch daarnet dat je drie kleindochters hebt?'

Mocht je dit lezen en mocht je dit raken? Denk er dan eens over na hoe jij met iemand om zal gaan als er een onderwerp voorbij komt als kindersterfte.

Niemand vraagt je om medelijden. Niemand vraag je om mee te huilen, die momenten kiezen de ouders echt zelf wel. Het enige wat ik aan jou zou willen vragen, is je hart te volgen, en het aan de ouders over te laten of ze er met je over willen praten of niet.

Gewoon een open hart, een open mind en een luisterend oor. In de meeste gevallen wordt er niet meer van je gevraagd dan dat...

Liefs Yve



Deel mijn post op facebook!


Gratis contact met een medium of paragnost?

Start nu je gratis chat



Blog geschreven door Yve


Blog door https://www.mediumchat.nl/media_consulenten/yve2.jpg

Hallo lief mens, mijn naam is Yve Wurth en ik ben Helderziend, Helderhorend en Heldervoelend geboren. Ik ben al jarenlang werkzaam als Paragnost, Tarottiste en Coach/Counselor. Heb jij een vraag, dan loop ik graag een stukje met je mee. Tot chats!


Lees hier meer over Yve

Lees ook deze blogs :


Lees ook Een goed gevuld kopje koffie...
Een goed gevuld kopje koffie...
Misschien heb je wel eens het verhaal gehoord over het zuurstofmasker in het vliegtuig.

Lees ook Mijn liefste Valentijn, waar ben je?
Mijn liefste Valentijn, waar ben je?
Valentijn. Valentijnsdag. Het is vaak een leuke dag waarvan je toch iets verwacht.

Lees ook Self fulfilling prophecy
Self fulfilling prophecy
Zie je wel.... Ik wist het wel! Herkenbaar?

Lees ook De toekomst staat niet vast
De toekomst staat niet vast
Veel mensen denken dat de toekomst vast staat. Muurvast. Ze zijn passief omdat het toch allemaal niets uitmaakt.

Lees ook Waardering, hoeveel liefde is dat?
Waardering, hoeveel liefde is dat?
Voel jij je niet gewaardeerd? Wil jij het liefst elke dag goedkeuring en hunker je hier ook naar? Voel je je niet fijn als je het niet krijg