Mediumchat blog » Liefde » Een gemiste kans!
Een gemiste kans!

Een gemiste kans!

Ik vind een blog schrijven altijd moeilijk. Het thema liefde is heel breed. Aangezien we met emoties en gevoelens te maken hebben, is het niet altijd even makkelijk om dit neer te schrijven en duidelijk te maken wat ik nu precies bedoel. Om deze reden heb ik besloten om in mijn blog telkens een spannende liefdesbrief te schrijven.

De liefdesbrief is een fictieve brief gebaseerd op ervaringen die ik meemaak in de praktijk. De brief moet je vooral doen nadenken over jezelf en over je eigen relatie. Lees de brief aandachtig door en probeer ook de vragen eens voor jezelf te beantwoorden die volgen na deze brief. Het zal je inzichten opleveren!

Lieve lieve lieve man,

Op de dag van vandaag is het 9 jaar geleden, dat ik je voor het eerst zag. Plots stond je daar, te wachten op de bus, bij de bushalte waar ik ook altijd sta. Je leek wel wat nerveus, ik had je nog nooit eerder gezien in de buurt. Volgens mij woonde je toen ook nog maar net in de buurt.

Je glimlachte en knikte zachtjes "goedemorgen". Je ogen drongen diep door me heen, waardoor ik voelde dat ik ging blozen. Je keek recht voor je uit, de spanning was op je gezicht af te lezen. Het was koud, je handen waren diep in je zakken verborgen.

Ik stapte in de bus en er was heel weinig plek. De bus zat overvol en je liet het laatst vrij plekje aan mij over. Je zei niets, maar glimlachte. Je mooie blonde haren vielen zo af en toe voor je ogen. Mijn god, wat was je knap.

Je stapte op dezelfde plaats uit als ik en je liep dezelfde richting uit. Door de massa mensen raakte ik je kwijt en was je nergens meer te zien. Toen ik die middag wat lunch haalde uit de cafetaria, zag ik je staan. De eerste keer dat je tegen me sprak “ Gaat u maar eerst “. Wat een mooie zachte en tedere stem had je.

Tijdens de lunch kon ik niet anders dan naar je staren. Ik was helemaal in de ban. Mijn ogen bleven in jouw richting kijken, terwijl ik voelde dat het alleen maar genanter werd. Jij keek terug en zoals eerder die ochtend glimlachte je. Ik moest alweer heel even blozen.

Voor zover ik mij herinner was dit gevoel mij nog nooit overkomen. Had ik nog nooit zoiets intens gevoeld. Er was een connectie die ik nog nooit eerder had ervaren. Was dit liefde? Kende ik je al? Waarom keek je naar mij terug? Voelde jij ook die connectie?

Toen ik terug naar huis ging, stond je er weer. Alweer wachtte je samen met mij op de bus, je zei niets, maar glimlachte zachtjes. Ik knikte en wende mijn blik van je af, uit onzekerheid. Ik wilde niet dat je zag wat het met me deed. Thuis kon ik alleen maar aan je denken, kon ik alleen maar je lieve blik voor me halen, hoorde ik zachtjes je stem. Met die gedachte viel ik die eerste avond in slaap. Ik herinner me dat ik droomde, de inhoud vertel ik liever niet. Het was een leuke droom. Dit herhaalde zich iedere dag. iedere dag stapte je op de bus, bood jij me een plaatsje aan, liet je me voor in de refter en iedere dag werd het gevoel alleen maar sterker. Iedere dag bleef het bij dat ene zinnetje “Gaat u maar eerst“. Het leek wel of je steeds op me wachtte.

Ik heb vaak de behoefte gehad om je wat te zeggen of te vragen, maar ik liep steeds tegen mezelf aan. Ik durfde niet, had jij dat ook? Mijn hele lichaam smachtte naar je aandacht, je woorden en je zachte glimlach. Gedurende al die jaren groeide een stilzwijgende connectie. We wilden het allebei, maar geen van beiden durfde de stap te zetten.

Ik huilde mezelf vaak in slaap. Boos op mezelf, omdat ik zoveel voor je voelde, boos omdat ikzelf geen stap durfde zetten. En toch, verlangde ik steeds meer naar je. Ik heb alle scenario’s in me hoofd wel duizend keer afgespeeld. Hoe we elkaar kusten, hoe je mij door mijn haar zou strelen, hoe je zachtjes tegen me aan kroop op de bank. Maar helaas bleef het enkel bij die mooie gedachte.

Op een dag zou de connectie zo sterk zijn en zouden we er beiden klaar voor zijn om met elkaar verder te gaan. Dit was mijn doel, dit was mijn streven al acht jaar lang. Je krijgt een band als je iedere ochtend acht jaar lang de bus opstapt en al acht jaar iedere dag hetzelfde ritueel meemaakt. Maar plots veranderde er iets. Je bood me niet meer de open plek aan in de bus. Je ging zelf uitgeput en vermoeid op het zitje zitten. Je keek recht voor je uit en je blik wilde die van mij niet kruisen. Wat was er aan de hand, wat veranderde er plots? Waar was onze sterke connectie van daarvoor? 

De connectie die al acht jaar aan het groeien was voelde plots niet meer vrolijk en enthousiast aan maar, pijnlijk en vol van verdriet. De warmte die ik al die tijd had gevoeld was omgeslagen naar een koude kille wind. 

Die middag zag ik je voor het eerst in acht jaar niet in de eetzaal. Ik weet nog goed dat dit de eerste middag was dat ik me verveelde tijdens de lunch. Waar was je? Waarom was je er niet? Wie zou me nu voor laten gaan in de rij?

Ik bedacht me toen dat ik je zou aanspreken, je vragen wat er aan de hand was. Maar... ik durfde het niet. Blijkbaar had jij de connectie verbroken. Was er iemand anders in je leven, telde ik daarom plots niet meer mee? Was ik plots niet goed genoeg meer voor je? Was het zo erg, dat ik niet eens meer van je mooie glimlach mocht genieten? Wat was er gebeurt, dat ik geen deel meer uit mocht maken van de mooie band die we acht jaar lang in stilzwijgen hadden op gebouwd?

Ik was boos toen ik thuiskwam, die avond sneuvelden er een paar glazen en een aantal borden. Waarom ging jij mij plots negeren? Stelde ik dan helemaal niets voor? Ik wilde dit niet, ik vond het niet fijn, ik miste je. Bijna een jaar lang duurde deze ellende, het werd alleen maar erger. Je keek me niet eens meer aan in de bushalte. Je negeerde mijn blikken in de bus en de lunchpauzes werden alleen maar eenzamer. Je zag er steeds beroerder uit, vermoeider. Eiste de nieuwe liefde in je leven dan zo veel van je? 

Twee weken geleden veranderde alles in één klap. Je stond niet meer aan de bushalte, jouw plek de bus bleef leeg. De weg, wandelend naar het werk leek uren te duren. In de hal hing er een brief met een foto van je op. Met in grote letters “Vandaag nemen we afscheid van onze collega, die een jaar lang vocht tegen deze trieste ziekte.“  

Ik bleef staan, met tranen in mijn ogen las ik de tekst steeds weer opnieuw. Het enige wat ik dacht was “Trut, je bent te laat“. Te laat in alle betekenissen die je maar kunt bedenken. Een jaar lang heb ik alleen maar aan mezelf gedacht, gedacht dat er iemand anders was, ben ik boos op je geweest, heb ik je vaak uitgescholden in mezelf en nu? Nu is het weg.

Waarom, heb ik niet eerder de stap gezet?

Ik liep langzaam naar mijn bureau, de tranen diep in mijn ogen gegraven. Op mijn bureau lag een brief met daarop “De antwoorden van E, speciaal voor jou“.

Aarzelend deed ik de brief open en las ik heel zachtjes de brief luidop.

Lieve Hanne,

Want zo heet je, dat ben ik in die negen jaar die wij elkaar kennen dan toch te weten gekomen. 

Het zal wel even schrikken voor je zijn. Maar zoals je ziet, ben ik er niet meer. Deze ziekte overwint mijn lichaam, ik kan niet meer en wil niet meer. Om deze reden heb ik met mijn artsen besloten om de pijn te laten stoppen.

Ik ben niet zo aardig geweest het laatste jaar, ik heb je niet kunnen vertellen wat het met me deed. Ik had het zo graag met je gedeeld. Maar ik wou je niet opzadelen met een zieke man. Je verdiende beter dan dit.

Ik heb je blik gemist het laatste jaar, je blozende gezicht heb ik niet meer kunnen zien. De ziekte heeft me uitgeput, waardoor ik ook mijn plekje in de bus niet aan jou kon geven. Terwijl ik dit zo graag had gewild.

Iedere dag heb ik gehoopt dat je wat zou vertellen, want ik kan de stap niet zetten. De connectie was zo sterk dat ze ook beangstigend was.

Lieve Hanne, Ik hou van je.

Liefs E.

Ps : Laat me los 
 

Neem even een pen en papier en probeer eerlijk en open voor jezelf deze vragen te beantwoorden. Lees je eigen antwoorden daarna even goed door en laat ze goed tot jezelf doordringen.

* Wat is de eerste gedachte die - nu op dit moment - in je opkomt?  

* Wat zou jouw advies zijn aan deze dame? 

  • Als je kijkt naar je eigen situatie, zie je dan een vergelijking met je eigen situatie? Welke gelijkenis zie je dan? 
  • Is er iemand waar jij al zo lang naar verlangt en de stap niet durft te zetten?

Ik wens je heel veel succes met het beantwoorden van deze vragen, ik hoop dat je hierdoor nieuwe inzichten krijgt in jezelf en in je relatie.

Groetjes,
Rico 



Deel mijn post op facebook!


Gratis contact met een medium of paragnost?

Start nu je gratis chat



Blog geschreven door Rico


Blog door https://www.mediumchat.nl/media_consulenten/rico.jpg

Mijn naam is Rico. Ik ondersteun je als Medium tijdens de zoektocht naar jezelf en geef ik je inzichten in je relatie(s) met anderen. Ik bied nieuwe perspectieven in jouw situatie. Ik loop graag een stukje mee op je levenspad.Tot binnenkort!


Lees hier meer over Rico

Lees ook deze blogs :


Lees ook Engeltje op mijn schouder: Moed
Engeltje op mijn schouder: Moed
Een tijdje geleden heb ik mijzelf de tijd gegeven om met regelmaat een engelenkaartje te pakken en te schrijven over wat dat engeltje is.

Lees ook Ik ben mijn lichaam. Of toch niet?
Ik ben mijn lichaam. Of toch niet?
En weer zit ik in een situatie dat mijn lichaam het even opgeeft. Zoals zo vaak in mijn leven.

Lees ook Diagnose chronisch ziek, hoe verder?
Diagnose chronisch ziek, hoe verder?
Wanneer je te horen krijgt dat je een chronische (langdurig, al dan niet erfelijke) ziekte hebt, krijg je te maken met allerlei emoties.

Lees ook Is dit mijn weg?
Is dit mijn weg?
Iedere ziel die hier op aarde incarneert komt met een bepaalde bedoeling.

Lees ook Doorschieten in het paranormale
Doorschieten in het paranormale
Het overkomt me gelukkig niet zo heel erg vaak, maar soms krijg ik te maken met mensen die volledig zijn doorgeschoten.